Nu verkrijgbaar: Fietstocht van Eindhoven naar Singapore.

Dat een boek schrijven leuk kan zijn, dat wist ik inmiddels wel. Maar ook het traject daarna is volop genieten. Het eerste exemplaar thuisgestuurd krijgen was al een mijlpaal. Daarna is het echt een beetje een gekkenhuis geworden. Al snel kreeg ik mijn eigen exemplaren thuis en kon mijn boek ook daadwerkelijk worden besteld. Heel apart om je eigen schrijfsels bij bijvoorbeeld bol.com te zien verschijnen. Al snel werden de eerste exemplaren besteld, ik heb zelfs al een exemplaar mogen signeren.

Na een beetje aan het idee gewend te zijn geraakt, leek het me een goed plan wat extra media-aandacht te trekken. De uitgeverij had al een heel mooi persbericht gemaakt en het doorsturen daarvan naar de lokale media was ook snel gedaan. Het duurde iets langer dan een uur voordat Omroep Brabant aan de telefoon hing. Of ik een interview wilde geven, dit was een mooi item voor op de website. Nou, dat hoef je me geen twee keer te vragen. De volgende ochtend stond interview al vroeg online. Nooit geweten dat zoveel mensen deze website in de gasten houden. Aan het eind van de middag werd het bericht ook opgepikt door Omroep Brabant radio en zo kwam ik dezelfde middag nog live door de ether.

Ook Studio040 was zeer geïnteresseerd. Zo vonden het een zodanig mooi verhaald dat ze er zelfs een tv-item van wilde maken. Het leek ze leuk om een interview te doen vanaf de fiets. Met mijn blonde lokken ging ik er dus vanuit dat een sportieve interviewer (m/v) een eindje zou meefietsen. De werkelijkheid lag natuurlijk net iets anders. Vanuit de kattenbak van de Studio040-auto, of liever koektrommeltje, werd ik gefilmd en geïnterviewd. Twee volwassen kerels als sardientjes in een blikje, ik hoefde alleen maar achter de wagen aan te fietsen. In mijn ogen dolkomisch, ik heb me dan ook kostelijk vermaakt. Het resultaat is ook echt heel leuk geworden.

Nog dezelfde week werd ik weer gebeld door Omroep Brabant, nu voor het radioprogramma “lekker weekend”. Ik mocht dezelfde zondagochtend nog een uur lang te gast zijn in de studio. Wat een belevenis. Ik ben de halve wereld over gereisd, maar dankzij mijn boek kom ik nu op plaatsen waar ik anders nooit terecht zou komen.

Mijn boek is bijna klaar

117387157_3073218779473062_5720731907431894766_n

Een paar jaar geleden, zo ongeveer rond de tijd dat ik ook besloot van Eindhoven naar Singapore te fietsen, bedacht ik me dat ik hier best wel eens een boek over zou kunnen schrijven. Geen idee hoeveel werk dit zou zijn en met de lijfspreuk van Pipi Langkous in mijn achterhoofd (ik heb dit nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan) is het een fantastisch idee.

Aan mijn doorzettingsvermogen zou het niet liggen. Als ik ergens aan begin, maak ik het ook af. Vanaf de eerste week ben ik al aan het schrijven geslagen en heb gedurende het jaar mijn midlifecrises goed van me af kunnen schrijven. Na de terugreis hoefde ik dan ook alleen maar de thuiskomst toe te voegen en mijn manuscript was zover klaar. Twee dagen terug in Nederland en de uitgever had mijn tekst al digitaal ontvangen. Het duurde niet lang of Novum nam contact met me op met het aanbod mijn boek uit te geven.

Trots als een pauw ben ik het avontuur met Novum aangegaan. Ik kreeg een hele berg formulieren om in te vullen, vragen die beantwoord moesten worden en verschillende stukjes om te schrijven. Ik kreeg bijvoorbeeld de vraag om dertig foto’s te selecteren, deze zouden een mooi plaatsje in mijn boek krijgen. Dat klinkt leuk, maar hoe breng ik een reisjaar met 25.000 gemaakte foto’s terug naar 30 plaatjes? Na alles netjes ingeleverd te hebben begint het wachten.

Ondertussen is Novum druk bezig met mijn schrijfsels en komt het uiteindelijke resultaat stapje voor stapje dichterbij. De gehele tekst is geredigeerd en er is een mooie presentatievorm voor het boek gemaakt. Ook de omslag is prachtig geworden, dat had ik zelf echt nooit zo mooi voor elkaar gekregen. Een paar weken geleden mocht ik het geheel digitaal ontvangen en na vrijgave is een proefdruk gemaakt. Met gepaste trost presenteer ik dan ook het resultaat. Dit betekent dat we de laatste fase ingaan, het drukken zelf. Nog heel even en mijn boek ligt daadwerkelijk in de winkels.

Een nieuw groots project

DSC07495

Na het fietsavontuur bouwen Rob en ik samen verder aan onze toekomst. We hebben meer dan voldoende vertrouwen in elkaar en dat heeft geresulteerd in het samenvoegen van alles wat we hebben. Met andere woorden: we gaan het hele huis, van boven tot onder verbouwen.

Plannen maken, dat doen we graag. Zo hadden we de hele verbouwing al meerdere malen geheel doorgesproken. Er komen kunststof kozijnen met dubbel glas, het dak gaan we isoleren en voorzien van een paar mooie dakramen. De badkamer gaat er en zijn geheel uit, geen jaren-zeventig-bruin meer maar modern wit. De keuken krijgt een flinke opknapbeurt en de woonkamer wordt ook helemaal aangepakt. De rest van het huis kan genieten van een meer cosmetische aanpak, een vers laagje verf en een nieuw vloertje. We beginnen op zolder en werken langzamerhand, kamer voor kamer, naar beneden met het idee af te sluiten met de achtertuin.

Het vinden van een leuke vaste baan is toch iets moeilijker dan ik vooraf had gedacht. Het is me nog niet gelukt en ik zit nog volop in het sollicitatieproces. Een bijkomend klein voordeel is dat ik nu iets meer tijd heb voor de verbouwing. Stap 1 was de zolderverdieping leeg maken en alles op de eerste etage uitstallen. Een belangrijke voorwaarde daarbij is dat hetgeen we dagelijks gebruiken goed toegankelijk moet zijn. Dat is alvast gelukt. De boel slopen was de volgende stap. We hebben het gepresteerd om alles in een aanhanger te proppen en op 1 dag ook alles afgevoerd te krijgen. De kleine klusjes zoals het verwijderen van (grote hoeveelheden) spijkertjes en het omleggen van wat leidingen is inmiddels ook gebeurd. Het dak is voorzien van een mooi dakraam aan zowel de voor- als de achterkant. Als maanmannetjes hebben we het hele dak voorzien van enorme hoeveelheden isolatiemateriaal en we zijn zelfs al een heel eind met het plaatsen van de gipsplaten. Na drie weekenden klussen begint het al wat te worden.

Ondertussen ligt het laminaat voor de bovenetages al te wachten in de woonkamer. Samen met de verf, kwasten en rolletjes is de woonkamer een beetje verander in een pakhuis. Voorlopig mogen we volop genieten van het klussen, maar zo regelmatig zullen we ook een rondje gaan fietsen. Het huis krijgt een gigantische metamorfose en zal vanuit de jaren zeventig van de vorige eeuw helemaal naar de tijd van nu gebracht worden. Met veel liefde en plezier is het een kwestie van isoleren, verbeteren en moderniseren. Uiteraard is er ruim plaats voor een paar hele mooie foto’s die ik tijdens mijn fietstocht naar Singapore heb gemaakt.

Kleine uitstapjes in coronatijd

DSC07315

De hele maatschappij is een beetje gesloten in deze vreemde tijden. We blijven zo veel mogelijk thuis en gaan alleen een winkel in wanneer we iets echt nodig hebben. Op de een of andere manier betekent dit wel iedere week een uitstapje naar de supermarkt. Gelukkig hebben we allebei leuk werk wat ook nu ook gewoon doorgaat. Rob brengt allerlei gevaarlijke goedjes rond naar veel (boeren)bedrijven in de regio en ziet daardoor de meest mooie weggetjes. Ik heb mijn draai gevonden bij Baetsen Milieubedrijven waar ik iedere dag met veel plezier naar toe fiets.

In de weekenden trekken we er een stukje op uit en fietsen we een klein rondje. Bij gebrek aan aanlegmogelijkheden en dus geen sanitaire voorzieningen, wil ik graag op tijd weer thuis bij de pot zijn. De trein behoort even niet tot de mogelijkheden waardoor we al aardig wat rondjes vanuit huis gereden hebben. Gelukkig zijn de eerste tekenen van versoepeling een feit en afgelopen weekend was Zuid Limburg door de veiligheidsregio ook weer vrij gegeven voor dagjesfietsers. Daar hebben we meteen dankbaar gebruik van gemaakt.

Het was alweer ruim een jaar geleden dat ik voor het laatst door het heuvelland gefietst had. Eerst met de auto naar Schin op Geul om van daaruit een knooppuntenroute te fietsen. Wat is het toch mooi en wat heb ik het gemist. Om de haverklap even afstappen om een en ander op de gevoelige plaat vast te leggen. De weergoden waren ons ook goed gezind waardoor we onderweg een kleine striptease hadden. Eerst de jas in de tas, een stuk later de trui en Rob vond het zelfs zo lekker dat hij in korte fietsbroek verder reed. Als afsluiting een bezoek aan mijn ouders waar we, weliswaar met de jas weer aan, heerlijk hebben genoten op het terras.

Vandaag hebben we de benenwagen genomen. Heerlijk om zo een dagje door de week vrij te zijn. Uiteraard staat vandaag meer in het teken van 75 jaar vrijheid dan 1 losse vrij dag. Eindhoven is een prachtige stad en we hebben een mooie wandelroute met extra uitleg over wat er onderweg te zien is door het centrum genomen. Fantastisch om al wandelend meer over de historie van je eigen stad te leren. Voorlopig blijven we in de buurt, er is meer dan voldoende te zien.

Thuis, maar in een andere wereld

DSC07305

Voordat ik aan mijn grote avontuur begon, besefte ik al goed dat het leven na de reis flink wennen zou worden. Een jaar lang alle vrijheid om te gaan en staan waar ik maar wilde. Het leven in de buitenlucht beviel op zijn zachts gezegd uitstekend. Daarnaast had ik het enorm getroffen met het vaak fantastische weer en kon ik optimaal genieten onderweg. Heerlijk fietsen afgewisseld met de mooiste omgevingen, ongelooflijk interessante cultuur en historie en de meest vriendelijke en hartelijke ontmoetingen onderweg. Wat kan een mens zich nog meer wensen.

Het belangrijkste besef dat ik onderweg heb meegekregen is hoe bevoorrecht wij in de rijke westerse wereld zijn. Met een beetje inspanning kan bijna iedereen hier wel een droomreis maken. We kennen geen echte armoede, oorlog of vrijheidsbeperkingen door enorme politiecontroles. In Laos bijvoorbeeld is de Vietnamoorlog van ruim veertig jaar geleden nog dagelijks voelbaar. Nog lang niet alle bommen zijn opgeruimd en in de boerengemeenschappen maakt dit bijna wekelijks nieuwe slachtoffers. De medische kosten en het herstel van het slachtoffer worden door de hele gemeenschap gedragen, waardoor een heel dorp nog weer verder terug in de armoede wordt geworpen. In de Chinese provincie Xinjiang is de plaatselijke bevolking alles behalve vrij. Het is een echte politiestaat waar alle burgers en toeristen continu in de gaten worden gehouden. Mensen hebben schriftelijke toestemming van regeringsfunctionarissen nodig om überhaupt naar een andere stad te mogen reizen. Dan heb ik het nog niet eens over de “heropvoedingskampen” waar miljoenen mensen niet echt vrijwillig zitten.

Natuurlijk had ik me onderweg al wel een beetje voorbereid op het leven na mijn reis, maar ik had nooit kunnen denken dat de terugkomst zo verschrikkelijk anders zou zijn. Het coronavirus domineert niet alleen de media, maar ook het dagelijks leven. Geen paniek, gelukkig zijn we thuis allemaal gezond. Toch had ik vooraf verwacht vrij snel weer aan een leuk werk te komen en mijn leven op te kunnen pakken. Dat gaat nu wat langzamer. Gelukkig was ik binnen een week wel aan het werk. Het was een uitzendbaan, maar wel gezellig en het gaf me een goede kans weer in het ritme te komen. Na een paar weken moesten de uitzendkrachten helaas vertrekken, bezuinigingen wegens het coronavirus. Ondertussen merk ik dat veel vacatures teruggetrokken worden of procedures on-hold worden gezet. Het uitzendbureau kon me aan het werk houden en nu sta ik de middagen en avonden achter een lopende band labels op medicijndoosjes te plakken. Met een hoofd vol fantastische avonturen en het besef hoe bevoorrecht ik ben is het best vol te houden. Ik maak me meer zorgen over de gezondheid van mijn dierbaren. Dat het snel opbouwen van mijn leven nou iets langer duurt is een offer dat ik in deze rare tijd graag maak.

Mijn reis wordt een echt boek

IMG-20200311-WA0002

Niets menselijks is mij vreemd. Zoals veel midden-veertigers overkomt, kwam ik ook een beetje in een soort midlifecrises terecht. Al grappend merkte ik dan op dat een aantal mannen dan een twintig jaar jongere vriendin nemen, maar ik weet niet zo goed wat ik met een vriendin moet. En ook een grote motor of een knalrode sportwagen zijn aan mij niet echt besteed. Een gigantisch eind fietsen leek me een veel betere optie, en dan ook zo ver mogelijk.

Al voordat ik vorig jaar op mijn fietske stapte, had ik het idee een boek te schijven over dit grote avontuur. Zo kon ik tijdens mijn reis mijn gedachten ordenen en alles wat ik onderweg meemaak een plaatsje geven. Een idee is een ding, maar het daadwerkelijk realiseren is een heel ander verhaal. Wel ben ik vanaf de eerste fietsweek begonnen met schrijven en gedurende het jaar heb ik hier om de paar dagen een stukje bij aan geschreven. Ergens halverwege Thailand realiseerde ik me dat mijn schrijfsels zo langzamerhand de omvang van een echt boek aan namen.

Vanaf eind november ben ik dan ook serieus gaan kijken naar de mogelijkheden mijn schrijfsels om te zetten in een echt boek. Wat komt daar eigenlijk allemaal bij kijken? Hier wist ik nog niet zoveel van. Met een beetje hulp van internet en een beetje hulp van mijn vriendin Monique kwam ik al een heel eind. Pro actief had ik alvast een drietal uitgeverijen geselecteerd waarvan ik op voorhand dacht dat ze wellicht enige interesse in mijn bedenksels zouden hebben. Daarnaast had ik onderweg mijn schrijfsels al eens opnieuw doorgelezen en de meeste domme typo’s en kromme zinnen er uit gehaald. Bij thuiskomst hoefde ik dan ook alleen maar een klein stukje over de terugreis bij te voegen.

Het eerste weekend thuis heb ik besteed aan het bestellen van een twaalftal fotoboeken voor mezelf, ook deze had ik onderweg al zover klaargemaakt en hoefde alleen nog maar ge-uploadt te worden. Daarnaast heb ik mijn manuscript afgemaakt en een synopsis erbij geschreven. Klinkt heel wat, maar het is gewoon een paar blaadjes met informatie waar uitgevers op zitten te wachten. Die zondagavond heb ik dan ook direct alles digitaal verzonden naar de vooraf geselecteerde uitgeverijen. Op hoop van zegen en afwachten maar.

Uitgeverij Novum had al snel wat aanvullende vragen gesteld, waardoor mijn hoop dat het daadwerkelijk tot een boek zou komen toch wel wat gestegen was. Deze week mocht ik bericht ontvangen dat ze “mijn werk een kans willen geven en mijn boek graag willen publiceren”. Bij dit bericht zat ook alvast een heus Uitgeefcontract aangehecht. Dat geeft echt een heel goed gevoel, ik wordt gezien als een heuse auteur. De volgende dag uiteraard maar eens gebeld en antwoord gekregen op al mijn vragen. En dat waren er nogal wat. Ik heb er een enorm goed gevoel bij en zo kan ik ook dit deel van mijn droomreis werkelijkheid laten worden.

De eerste week weer thuis

DSC07313

Het is allemaal nog een beetje wennen. Zo fiets je een jaar de wereld over en plotsklaps ben je weer thuis. De overgang van Singapore naar Eindhoven is groot, veel groter dan de ruim 20.000 afgelegde kilometers. Er is ook een enorme overgang in klimaat, cultuur en mensen. De laatste maanden ben ik in de tropen geweest met temperaturen tussen de 30 en 35 graden. Ik herinner me dat ik niet zo lang geleden in Kuala Lumpur liep en het koud had. Ik had een lange broek en een trui aangetrokken, het was maar zevenentwintig graden. Een schril contrast met een doorsnee Nederlandse winter.

Ook is het voor mij weer even wennen aan de Nederlandse stiptheid. Op zondag gaat de supermarkt om 12.00 uur open. En ook echt om 12.00 uur. We hebben het voor de gein nog even gecheckt, om 12.00 en tien seconden kwam de dame met de sleutel naar de deur om de wachtende klanten binnen te laten. Zoiets had ik al lang niet meer gezien. Het gehaast van de winkelende klanten is ook iets waar ik nog wat aan moet wennen. Zelfs op zondag is iedereen gehaast en racet met zijn winkelwagen de paden door om zo snel mogelijk alle boodschappen in de kar te krijgen. Het lijkt wel alsof deze gehaastheid in de genen zit.

De vrijheid van het reizen is voorbij en het geregelde leven gaat weer beginnen. Ik schrijf expres “gaat weer beginnen”, voorlopig is het nog zoeken naar de juiste baan. Het weekend heb ik gebruikt om mijn fotoboeken te bestellen. Onderweg had ik natuurlijk alles al voorbereid en digitaal klaargezet, maar het uploaden van 12 delen met gemiddeld ruim 150 pagina’s duurt nu eenmaal wel even. Daarnaast heb ik mijn manuscript definitief gemaakt, mijn bijbehorende synopsis geschreven en alles keurig digitaal ingeleverd bij de vooraf geselecteerde uitgeverijen. Zo had ik vanaf maandag mijn handen vrij om weer in het geregelde leven te komen. Ik ben eerst maar eens naar de kapper gegaan. Op de een of andere manier had mijn kapsel behoorlijk te lijden onderweg. Aangezien ik geen natuurlijk blondje ben, was het een kwestie van bijkleuren onderweg en dat is met veel agressievere goedjes gegaan dan mijn haar aan kon. Het resultaat was dood, droog en afgebroken haar. Bij mekaar was het wel een wilde bos, maar totaal ongeschikt om bijvoorbeeld op een sollicitatiegesprek te verschijnen.

Op dinsdag ben ik proactief langs een aantal uitzendbureaus gefietst. Wie weet kan ik alvast ergens tijdelijk aan de slag. Ik heb nu wel lang genoeg over de wereld gezworven en mijn budget is ook aardig op. Daarnaast ben ik altijd financieel zelfstandig geweest en ik zie geen enkele reden om dat nu niet weer snel zo op te pakken. En het heeft gewerkt, de eerste werkdag zit er inmiddels al weer op.

Al met al was het een drukke eerste week waarin ik voor mezelf heb geconcludeerd dat ik lichamelijk wel ben geland, maar geestelijk zal het nog wel even duren.

Aan alles komt een einde

DSC07308

Zo komt er ook een einde aan mijn grote avontuur. De laatste dag in Singapore brengen we nog een bezoekje aan China Town. Hier merken we voor het eerst echt iets van het heersende Coronavirus. Tot nu toe hadden we alleen af en toe een groot bord zien staan met de theoretische voorzorgsmaatregelen, maar nu zien we wat de consequenties in de Chinese gemeenschap zijn. Bij het Heritage House wordt onze temperatuur gemeten en moeten we een formulier invullen. Ze willen weten of we ons ziek voelen en of we met het Coronavirus in aanraking zijn geweest. Ook willen ze onze contactinformatie. We slagen met vlag en wimpel en mogen naar binnen.

Het Heritage House is een heel indrukwekkend museum. Gewapend met audiogids struinen we door het drie etage tellende gebouw en leren alles over de immigratie en het leven in de Chinese gemeenschap in de afgelopen eeuw. Daarna brengen we een bezoekje aan de grote Chinese tempel. Hier treffen we dezelfde Coronavoorzorgsmaatregelen en alleen de grote hal is momenteel te bezoeken. Het Baba House is zelfs helemaal gesloten. Terug in het hotel frissen we onszelf op en we bestellen een taxi om ons en onze fietsen naar het vliegveld te brengen.

Veel sneller dan verwacht komt de taxi, onze fietsdozen en wijzelf passen prima in de wagen en ook het verkeer werkt enorm mee. We staan in no-time bij het vliegveld en we worden keurig voor de juiste deur afgezet. Veel te vroeg gaan we naar binnen, we willen graag eerst onze dozen en tassen laten wegen. Per persoon kunnen we dertig kilo aan bagage meenemen, dit in inclusief fiets en fietsdoos. Daarnaast zijn we een behoorlijke tijd onderweg geweest en ik heb dan ook de nodige souvenirs in de tas zitten. Een vriendelijke dame van Emirates laat ons rustig alles wegen en geeft aan dat ze ons ook meteen in kan checken. We hebben geluk, we komen met de gewichten precies uit. Ook het inchecken gaat veel sneller dan verwacht, de fietsdozen blijven op de trolley naast de incheckbalie staan. Geen gesjouw. Ook de veiligheidscontroles gaan heel soepeltjes en zo zitten we een kleine vier uur voor vertrek al helemaal klaar. Gelukkig is er nog wel wat te zien en te nuttigen zodat we de tijd wel doorkomen. Nu had ik gelezen dat er mooie botanische tuinen op het vliegveld zijn. De praktijk valt een klein beetje tegen. Er zijn wel een soort tuinen, maar dit zijn eigenlijk de rokersruimtes. Wel een goed doordachte combinatie.

Precies op tijd vertrekt het vliegtuig en ook precies op tijd landen we in Dubai. Heel even vraag ik me af wat we in Dubai moeten, we willen tenslotte naar huis. Maar gelukkig vertrekt er ook een vliegtuig naar Amsterdam en we hebben er al een boardingpas voor. Ook hier gaat alles gesmeerd en precies zoals vooraf aangegeven landen we keurig op tijd in Schiphol. Een vliegreis van achttien uur met prima voorzieningen en entertainment aan boord. Toch zijn we uitgeput. We zijn geen twintig meer en een nachtje overslaan gaat ons niet in de koude kleren zitten.
De bagage is vrij snel gevonden en zodra we de deur door zijn staan pa en ma ons al op te wachten. Gewapend met een heel groot bord en een tros ballonnen sluiten we elkaar na een hele lange tijd weer in de armen. We gaan nog even iets drinken en ondertussen sluit ook Rick bij ons aan. Wat een service, we hoeven de fietsen nu nog niet in elkaar te zetten, maar we worden keurig naar huis gebracht. Ma heeft zelfs voor de catering gezorgd en meer dan voldoende eten en drinken meegenomen. Bij thuiskomst is er nog een kleine verrassing voor ons, het hele huis is versierd. Een fantastische thuiskomst. Doodmoe maar voldaan gaan we eerst even slapen.

Ik heb een fantastische reis gehad, enorm veel gezien en geleerd. De laatste paar maanden met Rob zijn ook onvergetelijk geweest. Onderweg heb ik niet alleen dit blog bijgehouden, maar ook geschreven aan een boek. Deze week zal ik daar de laatste hand aan leggen en alles naar de uitgever sturen. Daarnaast ben ik al een paar weken driftig aan het solliciteren en komende week zal ik ook echt weer aan het werk gaan.

Heerlijk westers aan de andere kant van de wereld

DSC07161.jpg

De laatste paar dagen van mijn reis besteden we in Singapore. Als echte Hollanders is het eerste wat opvalt de westerse prijzen. Het leven is hier een heel stuk duurder dan in de rest van Zuidoost Azië. Daarentegen is wel meer westers eten te krijgen. De eerste kennismaking met de Singaporese keuken was met een kop zwarte koffie en een heerlijke tosti. Er zijn veel winkelcentra waarin een ruime keuze aan restaurants zijn gevestigd, voor ieder wat wils zeg maar. Vlakbij het hotel zit ook zo’n echt westers winkelcentrum en de eerste avond hebben we onszelf getrakteerd op een bordje verse worst met gebakken aardappeltjes en rode kool.

Inmiddels hebben we een paar daagjes rondgefietst en ook de wegen zijn tiptop in orde. Spiegeltjesglad asfalt en zo af en toe een heus fietspad. Op de heenweg hebben we kennis gemaakt met echte mountainbike trails, maar daar blijven we met onze trekkingfietsen nu ver uit de buurt. De straten zijn schoon en het wegdek heeft geen gaten, een behoorlijke tegenstelling met wat we in de rest van dit werelddeel hebben gezien. Het hele land lijkt aangelegd als een soort keurig park. Geen vuiltje te bekennen. Wat een hele verbetering is met Nederland is dat hier ruim voldoende openbare toiletten zijn. Goed bereikbaar en ongelooflijk schoon.

Gisteren zijn we nog een klein eindje naar het zuiden gefietst om het meest zuidelijke puntje van het Aziatische vasteland te bezoeken. Een klein eilandje, maar met alle voorzieningen die je je zou kunnen wensen. Alles is ernstig goed geregeld, de wegen, het openbaar vervoer, de attracties, de restaurantjes en de toiletten. Ik begin bijna de luidruchtige brommertjes, de rommelige tentjes en straatverkopersactiviteiten te missen.

Vandaag zijn we begonnen met een bezoekje aan een groot park met botanische tuinen. Wat een pracht, er ligt werkelijk geen blaadje verkeerd. Ook hier is weer keurig vervoer in de vorm van een shuttlebusje geregeld. Op centrale plaatsen zijn er restaurantjes en toiletten. Daarna hebben we een bezoekje aan het nationale museum gebracht en het is prachtig. Niet alleen is het museum gevestigd in een monumentaal koloniaal pand, maar de hele opzet van het museum behoort zeker tot de top van de wereld. Het hoogtepunt voor mij was toch wel een stukje koloniale geschiedenis met allerlei voorwerpen van de VOC. Zo zie je maar weer, ook aan de andere kant van de wereld voel je je een beetje thuis.